خانه / انیمیشن / حرف‌های خواندنی جان لسه‌تر بزرگ از انیمیشن موفق دیزنی
تبلیغات

حرف‌های خواندنی جان لسه‌تر بزرگ از انیمیشن موفق دیزنی

حرف‌های خواندنی جان لسه‌تر بزرگ از انیمیشن موفق دیزنیReviewed by عسل دولتیاری on Jun 13Rating:
 
رویای دیزنی به حقیقت پیوست
جان لسه‌تر رئیس خلاق کمپانی والت دیزنی و پیکسار در یادداشتی که برای نشریه توتال فیلم نوشته درباره انیمیشن موفق امسال کمپانی دیزنی به نام «گرفتار» توضیح داده است. «گرفتار» بعد از مدت‌ها انیمیشنی به سبک و سیاق دوران اوج دیزنی است که هم توانست گیشه‌ها را فتح کند و هم دل منتقدان را به ‌دست آورد. این انیمیشن داستان معروف دخترکی به نام «راپونزل» است که در قلعه‌ای بلند زندانی است. قرار بود در ابتدا اسم انیمیشن هم «راپونزل» باشد اما مسئولان دیزنی فکر کردند این اسم ممکن است برای پسربچه‌هایی که می‌توانند مخاطب انیمیشن باشند، این تصور را به وجود آورد که فیلمی دخترانه است. یادداشت مغز متفکر انیمیشن امروز را با هم می‌خوانیم:
 
چه چیزی «گرفتار» را آنقدر خاص و ویژه می‌کند؟
«گرفتار» واقعا انیمیشن ویژه‌ای است. از یک طرف شبیه یکی از آن کارهای کلاسیک دیزنی است و از طرف دیگر کاملا مدرن و تر و تازه به‌نظر می‌رسد. «گرفتار» پر از شخصیت‌های بامزه و خنده‌دار است اما در عین حال یک اکشن درست و حسابی هم هست که کاملا درگیرت می‌کند. ما می‌خواستیم یک جهان منحصربه‌فرد خلق کنیم و داستانی غنی و احساسی و دراماتیک به شیوه انیمیشن‌های کلاسیک دیزنی تعریف کنیم. «گرفتار» بانشاط و جسورانه است و به مخاطبش چیزی می‌دهد که پیش از آن در انیمیشن‌های کامپیوتری ندیده باشد. فیلمسازان دنیایی بر مبنای میراث دیزنی ساختند اما ما را به جهانی بردند که کاملا برایمان جدید و نو بود. ممکن است «گرفتار» دقیقا آن چیزی نباشد که تماشاگر انتظار دارد. این روایت شخصی ما از داستان «راپونزل» است که یک چرخش ناگهانی هم به آن داده‌ایم و تبدیل به یک انیمیشن خیلی مدرن و خیلی معاصر شده است. شبیه هیچ چیزی که تا امروز دیده‌اید، نیست. خیلی بانمک است و ماجراهای آن هم خیلی تماشایی است.
 
چرا بایرون هوارد و ناتان گرنو برای کارگردانی این فیلم بهترین انتخاب‌ها بودند؟
این دو نفر از بااستعدادترین کارگردانان جوانی هستند که من به عمرم دیده‌ام. آنها حس داستانگویی غیرقابل تصوری دارند. اما یکی از چیزهایی که من در مورد این دو نفر خیلی دوست دارم، حس شوخ‌طبعی آنهاست. آنها دقیقا می‌فهمند که چه چیزی یک فیلم را تبدیل به محصولی از دیزنی می‌کند: قلب و روح. والت دیزنی می‌گفت: «برای هر خنده‌ای، باید گریه‌ای هم باشد.» آنها نسبت به محصولات کلاسیک دیزنی چنین دیدگاه معاصر و تر و تازه‌ای داشتند. فیلم همان‌قدر که شبیه انیمیشن‌های کلاسیک دیزنی است می‌تواند شبیه به انیمیشن‌های ۳بعدی کامپیوتری هم باشد. به همین دلیل هم هست که می‌گویم «گرفتار» شبیه هیچ‌کدام از انیمیشن‌هایی که تا به حال دیده‌اید نیست.
 
شخصیت‌های راپونزل و رایدر را چطور تحلیل می‌کنید؟
من همیشه گفته‌ام برای ساختن یک فیلم عالی ۳نکته را باید رعایت کنید. باید داستان درگیرکننده‌ای تعریف کنید که مردم تمام مدت از هیجان روی لبه صندلی‌هایشان باشند. باید با شخصیت‌های جذاب این داستان را مردم‌پسند کنید و بعد هم این شخصیت‌ها و داستان را در یک دنیای قابل باور بگنجانید. نه یک دنیای واقعی بلکه یک دنیای باورپذیر و «گرفتار» شخصیت‌های فوق‌العاده‌ای مانند راپونزل و فلین رایدر داشت. آنها در کنار یکدیگر یک تیم کامل شاهکار را تشکیل می‌دهند و با هم وارد این همه ماجرا می‌شوند.
راپونزل یکی از خاص‌ترین شخصیت‌هایی است که ما تاکنون خلق کرده‌ایم. زیباست اما از آن مهم‌تر قدرتمند و باهوش و بااستعداد است. او این داستان را جلو می‌برد.
تصور کنید که به مدت ۱۸ سال در یک قلعه زندانی شده باشید. راپونزل می‌خواهد بیرون برود و دنیا را ببیند که وارد این ماجراهای هیجان‌انگیز می‌شود. اما کسی که راپونزل را از این قلعه نجات می‌دهد از جنس قهرمانان کلاسیک والت‌دیزنی نیست. او فلین رایدر بامزه، مهیج و باهوش است و من به شما می‌گویم که او واقعا مضحک و خنده‌دار است. یکی از بامزه‌ترین شخصیت‌های انیمیشن‌هایی است که تاکنون ساخته‌ایم.
 
چطور شخصیت شریر داستان را از کار درآوردید؟
فقط قهرمان‌ها و آدم خوب‌های داستان‌تان نباید جذاب باشند، شخصیت‌های شریرتان هم باید توجه مخاطب را جلب کنند. وقتی یک فیلم شخصیت بد جذابی داشته باشد من خودم خیلی هیجان‌زده می‌شوم و شخصیت بد «گرفتار» مادر گوتل است که فوق‌العاده از کار درآمده. خیلی سینمایی است. او هم بامزه است، همین‌طور آن راهی که طی می‌کند تا به بالای برج برسد. یکی از بهترین شخصیت‌های بدی است که تا امروز خلق کرده‌ایم.
 
بقیه شخصیت‌های موردعلاقه‌تان در «گرفتار» چه کسانی هستند؟
معمولا در فیلم‌های انیمیشن همه درباره صداپیشگان صحبت می‌کنند. اما تعدادی از محبوب‌ترین کاراکترهای انیمیشنی من آنهایی هستند که اصلا حرف نمی‌زنند مانند حیوانات و ما دو کاراکتر اینچنینی در «گرفتار» داریم که پرده را تسخیر می‌کنند. آن اسب به نام ماکسیموس، که دوستانش مکس صدایش می‌کنند، فوق‌العاده است. درست شبیه یک توله سگ بزرگ است که در پوست اسب رفته باشد. بانمک است و رابطه‌اش با راپونزل و رایدر خیلی خوب از کار درآمده. راپونزل هم یک دوست بامزه به نام پاسکال دارد که وزغ است و یکی از اورجینال‌ترین حیواناتی است که در انیمیشن‌ها تصویر شده. او خیلی جذاب و خیلی شیرین است و من خیلی درباره‌اش هیجان‌زده شدم. چنین حیوانی را فقط در انیمیشن‌های کامپیوتری می‌شود خلق کرد. او همیشه در پیش‌زمینه حوادث حضور دارد و خیلی هم ویژه است. چیزی شبیه آن ندیده‌ام. او یک حیوان منحصربه‌فرد و به‌یادماندنی است.

۴۱۱

0

پاسخ بدهید

ایمیلتان منتشر نمیشودفیلدهای الزامی علامت دار شده اند *

*


*

رفتن به بالا